Ga naar Programma

ROBOT LOVE

Sat 20 Oct - Sat 27 Oct in Melkfabriek by ROBOT LOVE
Er geldt een afwijkende prijs voor dit onderdeel (This event is accessible with a DDW ticket or €15 without a DDW ticket.).

ROBOT LOVE is te bezoeken tot en met 2 december 2018.ART | DESIGN | SCIENCE | CYBORG CATWALK | EVENTS | ROBOT CAFÉ

ROBOT LOVE is een interactieve tentoonstelling over de liefde tussen mens en robot.  In ROBOT LOVE stellen meer dan 50 kunstenaars, ontwerpers en wetenschappers je de vraag of robots in staat zijn tot liefde. En of jij van ze kunt houden. Wandel door de Campina Melkfabriek en ontdek wat jij nu écht voelt, denkt en vindt van de invloed van techniek en wetenschap op onze maatschappij. Met onder andere, robots, kunstmatige intelligentie (AI), installaties, korte films, workshops, kinderworkshops, symposia, lezingen, meetings, voorstellingen en Q&A’s. 

Wie of wat heb je lief in een wereld waar robotica en AI in opmars zijn? Waar mensen en machines in het dagelijkse leven steeds meer met elkaar versmelten. In ROBOT LOVE kom je dichterbij robots dan ooit tevoren. En ga je nadenken over wat het betekent om mens te zijn.

De volgende installaties op ROBOT LOVE zijn alleen te zien tijdens Dutch Design Week in de ROBOT LOVE Eventhal tot 21:00 uur.

 

ALL-INCLUSIVE CYBORG CATWALK

Het menselijk lichaam wordt al eeuwenlang ondersteund, verlengd en uitgebreid aan de hand van technologische hulpstukken. Van rolstoelen, wandelstokken, protheses en pacemakers tot leesbrillen, telefoons, selfiesticks en smartwatches. Ooit avant-gardistisch, maar inmiddels zijn deze hulpstukken tot diep in ons huidige straatbeeld doorgedrongen. In zekere zin zijn we allemaal cyborgs. We worden allemaal steeds afhankelijker van de technologieën om ons heen. Wat is een ‘normaal’ lichaam? Wie bepaalt eigenlijk wat die zogenaamde standaard is? Kunnen we de grenzen tussen mens en dier, organisme en machine, de norm en de uitzondering, en het fysieke en niet-fysieke doorbreken om zo richting een inclusieve(re) samenleving toe te werken? Aan de hand van verschillende historische en hedendaagse cyborg voorbeelden onderzoekt de Cyborg Catwalk deze en andere vragen.

Tijdens Dutch Design Week worden verschillende cyborg projecten getoond van Petra Ardai, Bartosz Seifert & Ieva Jakuša, Gill Baldwin en vele anderen. Ook wordt er tijdens deze week een aantal lezingen over het thema cyborgs georganiseerd.

 

KISSING DATA van Karen Lancel en Hermen Maat, audio in samenwerking met sound artist Tijs Ham

'Kunnen we online kussen? Willen we de intimiteit van onze kus meten? En hoe voelt onze kus door middel van EEG-data?' Samen met het publiek creëert kunstenaarsduo Lancel / Maat een 'gezamenlijk neurofeedbackritueel’ voor een nieuwe vorm van kussen. Het publiek wordt uitgenodigd om elkaar te kussen, waarbij hun breinactiviteit wordt vertaald naar een visuele projectie, en spiegelneuronen resoneren in de beleving van toeschouwers. Een algoritme vertaalt de data naar een soundscape voor een immersieve en poëtische ervaring, een KISSING DATA symfonie. 

In KISSING DATA onderzoeken Karen Lancel en Hermen Maat sociale emoties door middel van intieme technologieën. Als kunstenaars ontwerpen ze emotionele processen voor publiek en deelnemers. In hun werk gaan ze ervan uit dat we in de nabije toekomst steeds meer zullen communiceren door middel van Brain Computer Interfaces, zoals Electro-encefalografie (EEG). 

 

ASTROBOT

Hoe ver gaat jouw liefde voor robots? Vertrouw je ze en zou je afgaan op hun adviezen, ideeën of vonnis? Zou je hen toestaan jouw overtuigingen te laten veranderen en je levenskeuzes te beïnvloeden? Neem plaats en ontmoet Astrobot, een open-source astrologie orakel. Door middel van een persoonlijke sessie met Astrobot, kun je ontdekken wat de toekomst voor jou in petto heeft.

Astrobot is een project van Stanislavs Semjonovs en Dr. Dertien (Universiteit Twente) en maakt dankbaar gebruik van de recente ontwikkelingen van Google AIY en de open-source InMoov robot.

 

Speciaal voor kinderen:

DDW KIDS: ROBOTS DOE-EXPO 

De ROBOTS ‘doe-expo’ is ontwikkeld voor kinderen van 8 t/m 12 jaar. In deze speciaal voor kinderen gemaakte tentoonstelling gaan zij op tijdreis om alles te leren over de relatie tussen mens en machine. Met prikkelende vragen en opdrachten kunnen zij experimenteren en uitvinden hoe onze relatie met robots er in het jaar 2060 uit zal zien. In het speciale ROBO-lab dragen de kinderen een labjas, veiligheidsbril en een chip-tattoo; opereren op een robot, je smartphone in een echte vriend veranderen of elkaar programmeren alsof je zelf een robot bent: het kan allemaal!

Margriet van Breevoort

Bob, 2017

De hyperrealistische sculptuur Bob van de Nederlandse kunstenares Margriet van Breevoort lijkt een wezen dat menselijk noch dierlijk is. Is Bob een hybride wezen? Een genetisch experiment? We herkennen onze huid, ogen en vingers in de sculptuur, maar weten de som der delen niet te plaatsen. Met haar perfectionisme en hyperrealistische werkwijze weet Margriet van Breevoort haar publiek te fascineren voor de dunne lijn tussen het uitzonderlijke en het onmogelijke. Is Bob een toekomstig burger van onze samenleving? In het licht van wat tegenwoordig mogelijk is, zou dit zomaar kunnen.

The Waiting
2017
De hybride sculpturen van de Nederlandse kunstenares Margriet van Breevoort zijn hyperrealistisch in hun uitvoering en tegelijkertijd enorm vervreemdend. The Waiting laat een walrus zien die geduldig wacht op een bankje. De sculptuur zet ons aan het denken: wat is normaal in een wereld waarin alles mogelijk lijkt? De realistische uitvoering maakt The Waiting tot zowel een feest der herkenning als vervreemding. Kunnen dit soort wezens in de toekomst echt bestaan? In het licht van wat tegenwoordig mogelijk is, zou dit zomaar realiteit kunnen worden.

The Tourist
2016
Aan de hand van haar hyperrealistische sculpturen verleidt de Nederlandse kunstenares Margriet van Breevoort de kijker te geloven in iets onmogelijks. Zo ook in The Tourist, die doet denken aan een reiziger uit een verre wereld, verdwaald in het hier en nu. De sculptuur lijkt zich te verwonderen over de grootse en complexe wereld waarin we vandaag de dag leven. Waar komt deze toerist vandaan en tot welke wereld behoort zij? In het licht van wat tegenwoordig mogelijk is, lijkt The Tourist een afspiegeling van een naderende realiteit.

Giselle Stanborough

Lozein: Find The Lover You Deserve, 2016-heden

Het off- en online werk van Giselle Stanborough verhoudt zich op een kritische manier tot hoe user generated media, oftewel media waarvan de inhoud door middel van algoritmen zich aan de gebruiker aanpast, ons zelfbeeld beïnvloeden. Voor Lozein: Find The Lover You Deserve kopieerde Stanborough de strategieën die grote datingbedrijven toepassen. Lozein ‘propageert’ een nieuwe online dating filosofie waarmee je een partner kunt vinden op basis van wie jij werkelijk bent. Om het algoritme zijn werk te laten doen, moet je echter wel zeer uitgebreide informatie vrijgeven die diep ingaat op je eigen (ethische) overtuigingen.

Gijs Frieling & Job Wouters

Love Mysteries, 2018
Werk in opdracht van stichting Niet Normaal

Wetenschappers worden het niet eens over hoe de fresco’s in de Villa dei Misteri in Pompeï te interpreteren. Zijn het liefdesverhalen? Een inwijding? Een menselijk offer? Een huwelijk? Voor Gijs Frieling en Job Wouters zijn de mysteriën een vooraankondiging van latere westerse en niet-westerse sciencefictionfilms, waaruit zij scènes selecteerden als basis voor deze muurschildering. Samensmeltingen van mens en machine, ontmoetingen, aanrakingen, inkapseling en overnames; het zijn de nieuwe Love Mysteries van een mensheid waaruit wellicht wel een nieuwe soort zal voortkomen.

Emilio Vavarella

Do You Like Cyber, 2017

De stemmen die je hoort in het audiowerk Do You Like Cyber zijn afkomstig van bots die op de datingwebsite Ashley Madison mannelijke bezoekers verleiden om bijvoorbeeld deel te nemen aan online chatsessies. Vavarella selecteerde de gesprekken van bots die zich om de een of andere reden anders gedroegen dan waarvoor ze geprogrammeerd waren. Zo gingen ze het gesprek aan met vrouwelijke bezoekers of met elkaar. Door juist deze gesprekken te selecteren, vestigt Vavarella onze aandacht op de toenemende autonomie van kunstmatige intelligentie (AI).

Gael Langevin

InMoov, 2012-heden

Het project InMoov begon in 2012 met een 3D geprinte handprothese, gemaakt door de Franse beeldhouwer en ontwerper Gael Langevin. Inmiddels is het uitgegroeid tot een wereldwijd netwerk van mensen die gezamenlijk bouwen aan de eerste open source 3D-geprinte robot op menselijke schaal. Op dit moment kan de robot onder andere zien, praten, bewegen en iets vasthouden. Omdat alle informatie vrij beschikbaar is kun je – mits je beschikt over een 3D printer, het materiaal en voldoende ruimte – ook zelf deze robot bouwen. Het netwerk van bouwers en makers achter InMoov genereert en deelt kennis en innovatie omtrent de robot en de techniek die er achter schuilgaat. Het grote voordeel van deze open manier van werken is volgens Langevin dat het project daardoor een veel groter bereik heeft en een grotere ontwikkeling doormaakt.

Adams Ponnis

Enter Aliveness, 2017

Adams Ponnis studeerde af aan de Design Academy Eindhoven met het werk Enter Aliveness. Voor deze interactieve doorgang liet hij zich inspireren door de natuur om zo een harmonieus samenspel te creëren tussen de gebouwde en natuurlijke omgeving. Hoewel het huidkleurige, bewegende mechanisme wordt aangedreven door een luchtcompressor en is gemaakt van synthetisch materiaal, doet het heel organisch aan. Instinctief zoeken we fysiek contact met het materiaal terwijl de levende deur zich voor ons opent.

Hito Steyerl

Hell Yeah We Fuck Die, Three Channel Video, 4 minuten, 35 seconden.
Robots Today, Single Channel Video 8 minuten, 2 seconden
2016/2018
In samenwerking met het Van Abbemuseum

Op dit moment is Hito Steyerl een van de meest invloedrijke kunstenaars. Hell Yeah We Fuck Die citeert de vijf meest voorkomende woorden in Engelstalige popliedjes van het afgelopen decennium. De installatie opstelling verwijst naar een trainingsmodule voor parcour, een gevechtstraining ontwikkeld door Franse soldaten. De video's bevatten afbeeldingen van onderzoekslaboratoria en computersimulaties die nieuwe typen robots laten zien. De industrie suggereert dat robots een sleutelrol kunnen spelen in noodoperaties in crisisgebieden, maar hier verschijnen de robots echter als de soldaten van de toekomst.

De video Robots Today beschrijft de figuur van Ismail Abul-Iz El Jazari en documenteert gelijktijdig een reis van Steyerl naar de Anatolische stad Diyarbakir. Ingenieur en auteur El Jazari, die in de 12e / 13e eeuw in de regio woonde, zou meer dan 60 machines hebben uitgevonden. Tegenwoordig is Diyarbakir een broeinest van conflicten tussen de Turkse staat en de Koerdische bevolking. De installatie speelt in op de dubbele boodschap van de robot als vriend en vijand, en stelt vragen over hoe technische innovaties en vormen van alledaagse cultuur zoals sport, dans, computerspellen steeds meer gemilitariseerd raken, gedreven door snelheid en efficiëntie.

L.A. Raeven

Annelies, Looking for Completion, 2018
Werk in opdracht van stichting Niet Normaal

Hoe zou het zijn als je de mogelijkheid hebt om jezelf of je geliefde te kopiëren? Kun je daarmee de angst om verlaten te worden voorkomen? Met het werk Annelies, Looking for Completion, onderzoekt het kunstenaarsduo L.A. Raeven deze en andere vragen door middel van een op zichzelf lijkende androïde robot. De tweelingzusjes zijn bekend geworden met hun indringende en persoonlijke werk over maatschappelijke thema’s zoals de vergaande individualisering en het benauwende streven naar perfectie. Ook de ‘gekloonde’ drieling zus Annelies gaat in op deze ontwikkelingen en richt zich op het gevoel van eenzaamheid dat hier vaak uit voortkomt.

Driessens & Verstappen

Tickle Salon 2.0, 2018
Werk in opdracht van stichting Niet Normaal

Je laten masseren door je geliefde of door een klein robotje? Probeer het uit en ervaar hoe perfect dit kleine kwastje jouw lichaam en je reactie op aanraking leert kennen. Tickle Salon 2.0 is de vierde versie in een serie Tickle Robots die kunstenaarsduo Driessens & Verstappen maakte. Technisch gezien is dit de meest geavanceerde versie, met een zelflerende kunstmatige intelligentie (AI) als basis. Het kwastje wordt aangestuurd op basis van twee input gegevens: verschil in afstand (om zo de contouren van je lichaam te kunnen bepalen) en je emotionele reactie op aanraking.

Bart Hess

The Grotto, 2018

Het werk van de Nederlandse ontwerper Bart Hess begeeft zich op de grens van kunst en design en roept zowel fascinatie als walging op. Zijn materiaalgebruik is uitgesproken lichamelijk, zo ook in het werk The Grotto. De latex pilaren doen denken aan een rimpelige huid. Bij elkaar gezet in de ruimte is het bijna alsof je een levende grot binnenstapt. In de context van ROBOT LOVE roept het werk ook vragen op over de materialisatie van robots. Waarom is het gangbare beeld van robots nog steeds die van gladde en koude machines die op mensen lijken?

Army of Love

Love and Robots, 2018
Werk in opdracht van stichting Niet Normaal

Army of Love is een kunstenaarscollectief dat de liefde eerlijker wil verdelen binnen de samenleving. Zelfs in een maatschappij waar iedereen voldoende en gelijke toegang heeft tot welvaart, is aantrekkelijkheid nog altijd ongelijk verdeeld. Army of Love vult de leegte die hierdoor ontstaat door liefde te delen met iedereen die dat nodig heeft. De term ‘leger’ is bewust gekozen: kameraadschap, nauwgezetheid en het stellen van een gemeenschappelijk doel spelen een grote rol binnen de groep. Voor ROBOT LOVE maakten Alexa Karolinski en Ingo Niermann van Army of Love een film in Cuba, een van de allerlaatste socialistische landen ter wereld. Met mensen van verschillende leeftijden, seksen en uiterlijken speculeren zij over een samenleving waar robots alle wereldse taken hebben overgenomen en onderzoeken zij wat het betekent als liefde onze toekomstige arbeid zou kunnen worden.

Adam Basanta

A Truly Magical Moment, 2016

Een welbekende filmscène: twee geliefden, op de dansvloer, die elkaar diep in de ogen kijken en rondjes draaien terwijl hun omgeving wazig wordt. In de installatie A Truly Magical Moment kunnen bezoekers dit ‘magische moment’ digitaal beleven door elkaar te bellen via FaceTime, gebruikmakend van twee iPhones - de apparaten die tegenwoordig belangrijker zijn om contact met elkaar te onderhouden dan omgangsvormen in het fysieke leven.

Hans Op de Beeck

The Thread, 2015, 15 minuten, 30 seconden
Collectie Centraal Museum Utrecht, aankoop met steun van het Mondriaan fonds

In de film The Thread van de Belgische kunstenaar Hans Op de Beeck zien we het liefdesverhaal van twee mensen in essentie: meisje ontmoet jongen, ze worden verliefd en jaren later sterft zij in zijn armen. De poppen zijn volgens de traditie van het Japanse Bunraku theater bijna levensgroot en worden bespeeld door anonieme poppenspelers die op gelijke hoogte op het toneel staan. Net als in veel werk van Op de Beeck, maar ook volgens de traditie van het Bunraku theater, reflecteert de film op de universele menselijke thema’s van liefde, sterfelijkheid en verlies. Met de poppen als hoofdrolspelers.

Lianne van Roekel

APP(E)AL(L)ING, 2018

Een haptic interface is een mens-computer interactietechnologie die de mens in staat stelt om te communiceren met een computer door middel van lichamelijke sensaties en bewegingen. Het interactieve werk APP(E)A(L)LING van de Nederlandse kunstenaar Lianne van Roekel maakt gebruik van haptic interfaces om licht en geluid te bemiddelen. Er ontstaat een wisselwerking, een soort spel, tussen de menselijke zintuigen waarmee het organische en het kunstmatige, het onbeweeglijke en het dynamische, en het levenloze en het levendige kunnen worden gevoeld en bevraagd. De bezoeker wordt uitgenodigd om te kijken, te voelen en te luisteren, om zo de grenzen tussen deze uitersten te ontdekken en te ervaren hoe je ook op andere wijze kunt waarnemen.

Electric Circus

Dirk, de zwervende robot, 2014

Dirk is een levensgrote dakloze robot die samen met zijn orgel en ratelende winkelwagentje de straten afstruint. Dirk heeft in zijn korte leven al vele menselijke avonturen beleefd. Mensen steken vaak hele verhalen af aan Dirk, wandelen een stukje met hem mee of geven hem een kleinigheidje. In Duitsland is Dirk zelfs een keer gearresteerd in een winkelcentrum. Gelukkig kan Dirk goed overweg met de mensen op straat en krijgt hij af en toe een muntje als waardering voor zijn vrolijke muziek.

LANCEL/MAAT

E.E.G. KISS, 2014

Is het mogelijk om zoiets intiems als een kus online te zetten? Kunnen we een kus en de bijbehorende emoties meten? Willen we onze kussen opslaan in een transparante database zodat anderen ze kunnen gebruiken? Deze vragen staan centraal in het werk E.E.G. KISS. Tijdens performances en experimenten worden bezoekers uitgenodigd elkaar te kussen. Terwijl ze dit doen worden hun hersengolven gemeten door middel van E.E.G. headsets en visueel gemaakt in een vloerprojectie. Ook wordt de data van de gemeten hersengolven vertaald naar een muziekstuk. Op die manier is E.E.G. KISS een experiment naar het publiekelijk delen van een intieme kus.

Aleksandra Domanović

Things to Come, 2014

Het werk van Aleksandra Domanović richt zich op de geschiedenis en toekomst van technologie vanuit een feministisch perspectief. De installatie Things to Come toont afbeeldingen uit sciencefictionfilms als Blade Runner (1982), Demon Seed (1977), Alien (1979), Prometheus (2012) en Gravity (2013). De beelden die Domanović selecteerde spelen een belangrijke rol in de verhaallijn van vrouwelijke karakters in deze films en gaan tegelijkertijd voorbij aan stereotype vrouwelijke rollen als moeder, geliefde of slachtoffer. Het materiaal waarop Domanović de afbeeldingen afdrukte is vergelijkbaar met celluloid vellen die werden gebruikt bij het maken van tekenfilms.

Bureau d’Etudes

The Eighth Sphere, 2016

De Franse kunstenaars Léonore Bonaccini en Xavier Fourt vormen samen Bureau d’Etudes. Bureau d’Etudes houdt zich al jaren bezig met het produceren van kritische cartografieën van hedendaagse politieke, sociale en economische systemen. Met deze kaarten leggen ze ongedachte verbanden door bepaalde ontwikkelingen in een breder of ander perspectief te plaatsen. In The Eighth Sphere verbeelden ze het wereldwijde online netwerk van gebruikers en computers als een vroege versie van een wereldwijd zenuwstelsel. Een zenuwstelsel dat bestaat uit machines die samen, als een gigantisch netwerk, zelfstandig opereren.

Disnovation

Predictive Art Bot, 2018

De kunstenaarsgroep Disnovation maakt werk dat zich bevindt op het snijvlak van kunst, onderzoek en hacken. De dominante opvatting van innovatie, die vooral gericht is op winstmaximalisatie, stellen ze in hun werk ter discussie. Dit resulteert vaak in projecten die alternatieve verhalen de wereld inbrengen en daarmee debat stimuleren. De Predictive Art Bot is een algoritme dat uit de newsfeed van diverse nieuws- en social mediawebsites nieuwe koppen genereert. Soms zijn deze koppen bijna niet te onderscheiden van ‘echte’ of bestaande nieuwsberichten.

Felix Burger

Shell Shock Syndrome, 2014

In Shell Shock Syndrome zingen 50 mechanische poppen – alter ego’s van Felix Burger – het openingslied van de Matthäus-Passion van Johann Sebastian Bach. Op drie 16mm-films zien we een schokkerige registratie van de kunstenaar op de grens van gekte en angst. Mislukking en verlies van controle zijn terugkerende thema’s in deze chaotische, complexe en schijnbaar onaffe installatie. Worden we allemaal zombies in de nabije toekomst? Burger confronteert ons in Shell Shock Syndrome met onze donkerste angstvisioenen over de mens die zijn dominante positie moet afstaan aan robots en kunstmatige intelligentie (AI).

Marco Donnarumma

Amygdala, (Neurobotics Research Laboratory DE/Ana Rajcevic DE/UK), 2018
Met dank aan Baltan Laboratories

Amygdala, vernoemt naar het gebied in de hersenen waar emoties worden opgeslagen en verwerkt, is een griezelige robotarm die wordt aangestuurd door een kunstmatige intelligentie (AI). Aandachtig, repetitief en zelfsturend, leert de robot een vorm van rituele huid-bekrassing door te trainen op zijn eigen lichaam. Performancekunstenaar Marco Donnarumma verwijst hiermee naar eeuwenoude tradities waarbij dit soort zuiveringsrituelen vaak een voorwaarde waren om tot bepaalde sociale groepen toegelaten te worden. Omdat het zuiveringsritueel in dit werk wordt uitgevoerd door een kunstmatige intelligentie kan het worden gelezen als symbool voor onze technocratische samenleving waarin steeds meer sociale codes worden bepaald door algoritmen.

Stephanie Dinkins

Conversations with Bina48, 2014-heden

Bina48 is een van de meest geavanceerde sociale robots ter wereld. Zij en de kunstenares Stephanie Dinkins voeren sinds 2014 gesprekken met elkaar waarbij emotionele interactie voorop staat. Tot op heden onderzoekt Dinkins of er een betekenisvolle, vriendschappelijke relatie tussen beiden kan ontstaan. Door het gesprek met Bina48 aan te gaan zoekt Dinkins de grenzen van het menselijk bewustzijn op en onderzoekt ze wat het betekent om mens te zijn. Als bijvangst van dit proces duiken interessante wetenswaardigheden op, zoals het besef van impliciete vooroordelen die via de makers in het systeem komen. Onderwerpen waar ze samen reeds over spraken zijn racisme, robotrechten en eenzaamheid.

Pinar Yoldas

The Kitty AI: Artificial Intelligence for Governance, 2018, 12 minuten, 40 seconden

We leven in 2039. Er zijn geen presidenten, koningen en keizers meer die de macht hebben, maar een kunstmatige intelligentie (AI). Om haar onderdanen te vriend te houden heeft deze AI de vorm aangenomen van een schattige kitten. In de film houdt Kitty een monoloog over waar ze vandaan komt en hoe ze haar heerschappij zal invullen. Zo laat Pinar Yoldas ons nadenken over de voor- en nadelen van een door AI gestuurde wereld. De menselijke maat is verdwenen, maar aan de andere kant heeft de AI geen last van de al te menselijke eigenschappen en verlangens die veel van onze leiders corrupt maken.

Reija Meriläinen

Survivor, 2017

De Finse kunstenares Reija Meriläinen maakt video’s, games, beelden en installaties die onder je huid gaan zitten. Het videospel Survivor speelt zich af in de typische, strakke en modernistische architectuur van een theater of museum. Vergelijkbaar met het televisieprogramma Expeditie Robinson (de Amerikaanse versie van dit programma heet Survivor) speel je met een groep mensen om immuniteit te verkrijgen en moet je per level iemand uit het spel stemmen. Anders dan het tv-programma draait het spel van Meriläinen erom dat je slim gebruik maakt van een AI die de effecten van je daden op je omgeving voorspelt. Op subtiele wijze laat ze zien hoe dit kan leiden tot nieuwe vormen van in- en uitsluiting in het echte leven.

Pierre Huyghe & Philippe Parreno

No Ghost Just A Shell, 1999-2003, Pierre Huyghe, Two Minutes Out of Time, 2000, 4 minuten, 9 seconden. Philippe Parenno, Anywhere Out of the World, 2000, 3 minuten, 50 seconden. Philippe Parenno, One Million Kingdoms, 2001, 6 minuten, 45 seconden

Het werk No Ghost Just a Shell begon met het opkopen van de beeldrechten van een goedkoop karakter uit de Japanse manga: AnnLee. De kunstenaars Huyghe en Parreno bevrijdden hiermee het karakter AnnLee van de macht van de entertainmentindustrie en creëerden de mogelijkheid nieuwe verhaallijnen te ontwikkelen. Hiertoe nodigden ze 13 kunstenaars uit die gedurende drie jaar verschillende films creëerden met AnnLee als hoofdpersoon. Enkele van deze verhalen zijn in de tentoonstelling te zien. In 2002 sloten ze het project af door de beeldrechten van AnnLee aan AnnLee zelf over te dragen. Hiermee creëerden Huyghe en Parreno een gesloten circuit van productie en distributie.

Lawrence Lek

Geomancer, 2017, 48 minuten, 15 seconden

De films van Lawrence Lek kenmerken zich door geavanceerd gebruik van gaming software en 3D animatie waarbij hij beelden van bestaande locaties combineert met fictieve plekken. Zo ook Geomancer dat zich afspeelt in een denkbeeldig toekomstscenario waarin de wereld is overspoeld door algoritmes. De mensen die nog leven zoeken hun heil in virtual reality – ‘Utopia VR is big business’. Het zelflerend vermogen van kunstmatige intelligentie (AI) is inmiddels zo groot dat ze op ieder terrein het menselijk brein te boven gaan. Ook de laatste graal van het menselijk intellect – de wereld van kunst en cultuur – is veroverd. Bol van cultuurhistorische referenties is Geomancer een speelse reflectie op de fundamenten van bewustzijn, creativiteit, het genie en op de vraag wat een wezenlijk of waarachtig leven is.

Joey Holder

The Evolution of the Spermalege, 2014-heden

De installatie The Evolution of the Spermalege van de Britse kunstenares Joey Holder toont fascinerende seksuele organen van insecten, bijvoorbeeld van de bedmijt. Wist je bijvoorbeeld dat de mannetjes bedmijt zijn zaad direct in de buikholte van de vrouw penetreert – traumatische inseminatie genoemd – terwijl zij wel een daartoe bedoelde opening heeft? Deze bizarre natuurlijke fenomenen bevinden zich gewoon vlak onder onze neus, maar lijken onze vreemdste fantasieën over buitenaards leven te overtreffen.

Sam Samiee & Mohammad Salemy

Artificial Cinema, 2018
Werk in opdracht van stichting Niet Normaal

Je kunt niet over robots of liefde praten zonder over cinema te praten. Je kunt niet over cinema praten zonder over mensen te praten. Je kunt niet over mensen praten zonder over machines te praten. Volgens Lacan is liefde altijd cybernetisch geweest: het geven van iets dat je niet bezit (-1) aan iemand die dat niet nodig heeft (0). Artificial Cinema is begonnen als een project van The New Center for Research & Practice en werd voor het eerst getoond in 2016 tijdens transitdisplay in Praag, de stad die onze antropocentrische machines de naam Robot gaf.

Artificial Cinema ontmoet ons ergens tussen twee verschillende versies van Ajayeb ul Makhloughat (Strange Creatures). De eerste door Mohammad Tousi uit 1167 na Christus, de tweede door Zakarya Qazvini uit 1280 na Christus. Geschreven in de stijl van encyclopedieën over de wonderen van de wereld, is de eerste een meer grillig, poëtisch en onwetenschappelijk verslag en de tweede geeft de lezer een wetenschappelijk wereldbeeld. De Perzische cultuur voelt zich comfortabel in poëzie, wetenschap, kunst en technologie.

Albert Omoss

Undercurrents, 2016, 1 minuut, 34 seconden

Albert Omoss is al sinds zijn achtste gefascineerd door programmeren en alles wat je op een digitale manier kunt creëren. Hij werkt zowel voor zichzelf als voor grote, internationale bedrijven zoals Google, Nike en MTV. Zijn computeranimaties zijn een regelrechte hit op Instagram. In deze computeranimaties, zoals Undercurrents, onderzoekt hij thema’s als de fragiliteit van het menselijk bestaan, de esthetische complexiteit van natuurkundige processen en de relatie tussen mensen en geavanceerde technologie.

Next Nature

Shiva, 2018

Kunnen robots onze plek innemen binnen de arbeidsmarkt? Hoewel robots al een aantal rollen bespelen binnen de gezondheidszorg, heeft de menselijke aanraking een uniek therapeutisch effect dat een machine maar moeilijk kan vervangen. De Shiva van Next Nature is een fysiotherapie-robot die menselijke kwaliteiten combineert met die van machines. Als Shiva-fysiotherapeut masseer je met je eigen handen, maar krijg je voor het zware werk ondersteuning van vier extra robotarmen. Op die manier behoud je het intermenselijke contact en combineer je het beste van twee werelden; die van de mens en van de robot.

Alleen tijdens Dutch Design Week 2018 (20-28 oktober)

kondition pluriel

Swarming Lounge, 2018
Werk in opdracht van stichting Niet Normaal

De installaties van kunstenaarsduo kondition pluriel kenmerken zich door de schijnbare tegenstelling tussen het fysieke en het virtuele. Swarming Lounge is een participatief, mixed-reality project dat het midden houdt tussen een installatie en een performance. De basis is een intelligente virtuele omgeving die het mogelijk maakt dat bezoekers en dansers/performers een interactie kunnen aangaan met virtuele karakters die zich op het scherm van de smartphones van de bezoekers bevinden. Zodoende ontstaat er een parallelle wereld van virtuele entiteiten die zich mengt met de fysieke werkelijkheid van de bezoekers. Hoe komt het dat deze entiteiten onze nieuwsgierigheid prikkelen? En wat voor gemeenschap vormen we samen? Swarming Lounge is speciaal gemaakt voor ROBOT LOVE en gaat over de mate van affectie die we voelen in relatie tot mixed realities en bediscussieert tegelijkertijd onze verslaving met de miniatuurwereld van schermen.

Zoro Feigl

ABB’s First Steps, 2018
Werk in opdracht van stichting Niet Normaal

De Nederlandse kunstenaar Zoro Feigl maakt kinetische (bewegende) kunstwerken die spelen met het hebben en verliezen van controle. De robotarm die de hoofdrol speelt in dit nieuwe werk van Feigl kennen we van fabrieken waar bijvoorbeeld auto’s worden gemaakt. Waar ze in de fabriek met de grootste precisie en snelheid zelfs met het meest kwetsbare materiaal kunnen omgaan, is deze robotarm de controle kwijt. ABB leert met vallen en opstaan, net als mensen. Balancerend op een halfronde bal ontstaat er een speelse act die het midden houdt tussen plezier en angst.

Maartje Dijkstra & Newk

Suspended Animation, 2018

Maartje Dijkstra is een Nederlandse modeontwerpster die werkt op het grensvlak van mode, kunst en technologie. Ze laat zich inspireren door complexe natuurverschijnselen en harde elektronische muziek, die ze in haar werk doorvertaalt naar unieke handwerktechnieken en bijzonder materiaalgebruik. Suspended Animation (tijdelijk vertraagd lichaam) is een interactief, met de hand 3D geprint ontwerp dat refereert aan het bizarre natuurfenomeen ‘de winterslaap’. Door de gebruikmaking van geheugenmetaal kunnen sommige delen van de geprinte zwarte kristallen en reflecterende structuren van de jurk heel langzaam op en neer bewegen. Wanneer je de tijd neemt en aandachtig kijkt, kun je het ontwerp zien transformeren. Maartje Dijkstra ontwikkelde dit project in nauwe samenwerking met music producer en programmeur Beorn Lebenstedt (aka Newk).

Liam Young

Renderlands, 2017, 8 minuten

De film Renderlands van de speculatieve architect Liam Young neemt ons mee in de wereld van de render farms: bedrijven die computer gegenereerde beelden produceren. Veel van dit soort bedrijfjes bevinden zich in India en maken beeldmateriaal voor architectenbureaus en de film- en gaming industrie. Zo ook in de film Renderlands. Young overdrijft in zijn werk de effecten van hedendaagse technologieën tot het punt dat je ze niet langer kunt negeren. Hij laat zien hoe deze technologieën in staat zijn om letterlijk en figuurlijk werelden te bouwen.

Funda Gül Özcan

A Noise from the Outer Shell of Earth, 2018
Werk in opdracht van stichting Niet Normaal

De Duitse kunstenares Funda Gül Özcan maakt hedendaagse diorama’s; vitrines die je vaak vindt in natuurhistorische musea. Ze tonen een omgeving die is gecreëerd met een grote diversiteit aan digitaal, natuurlijk en handgemaakt materiaal. Voor ROBOT LOVE verdiepte Gül Özcan zich in onze neiging om nieuwe technologieën telkens in een menselijke vorm te gieten. Op een haast perverse manier creëren we steeds opnieuw onze eigen Uncanny Valley. Neem de tijd om de gelaagdheid tot je te nemen. Het is net als het lezen van een gedicht, waarbij de optelsom van de zinnen – in dit geval de visuele lagen – een complex beeld geven waarin ook kleinere verhalen te ontdekken zijn.

Floris Schönfeld

PUK*, Towards a New Theory of Creativity, 2018
Werk in opdracht van stichting Niet Normaal

Over wat voor soort intelligentie hebben we het eigenlijk als we praten over kunstmatige intelligentie (AI)? Enkel het soort intelligentie dat van pas komt om complexe berekeningen te maken? Maak dan kennis met PUK*, een AI die sinds 2017 wordt ontwikkeld door kunstenaar Floris Schönfeld. PUK* is niet dienstbaar aan ons en heeft een eigen logica die het midden houdt tussen intelligentie, creativiteit en gekte. Net als iedere AI leert PUK* door input. Voor de presentatie in ROBOT LOVE leert PUK* van sessies met mensen wier manier van denken buiten de neurologische norm vallen. Ook kunnen we kennismaken met de huidige ‘processor’ van die gegevens: een mierenkolonie.

Will Benedict

I AM A PROBLEM, 2016, 7 minuten

Een standaard Amerikaanse setting voor een late night show met de beroemde Charlie Rose. Alleen is de geïnterviewde een figuur die zo uit een sciencefictionfilm lijkt te zijn ontsnapt. Telkens als de Alien spreekt, horen we de keiharde rockmuziek gemaakt door de noise band Wolf Eyes. De videoclip I AM A PROBLEM brengt de kijker behoorlijk in verwarring, des te meer omdat de vragen die de interviewer stelt niet te horen zijn. Het enige dat zeker is, is dat de situatie dreigend is. De videoclip vertegenwoordigt de vele emoties en onderbuikgevoelens bij de huidige ontwikkelingen in robotica en kunstmatige intelligentie (AI).

Anna Uddenberg

Savage #5 (cozy crutch), Savage #6 (dirty raver), Death Drop, 2017

In de sculpturen van de Zweedse kunstenaar Anna Uddenberg zien we verschillende elementen met elkaar versmelten: verwrongen vrouwenlichamen, koffers, een selfiestick. De vrouwenlichamen hebben iets seksueels – bijna pornografisch – door hun houding en door de fragmenten van kleding en accessoires: een tanga, nepnagels, nauwsluitende broeken. Uddenberg vergroot bepaalde sociale codes binnen subculturen uit en levert zodoende kritiek op de mechanismen die een vrouw reduceren tot wat ze draagt of de make-overs die ze heeft ondergaan. In bredere zin becommentarieert ze de huidige quantifying self cultuur – het voortdurend monitoren en controleren van je gedrag om zodoende jezelf te verbeteren.

Johann Arens

Early Adopters, 2017

Binnen het werk van Johann Arens staat de vraag centraal hoe bepaalde publieke interieurs sociale structuren voortbrengen. Early Adopters neemt elementen van de Action Office 2 onder de loep. Dit kantoormeubel uit de jaren ’60 was het meest invloedrijke ontwerp voor de moderne ‘kantoortuin’ en staat symbool voor het keurslijf van het kantoorleven. In de installatie worden deze uniforme elementen op speelse wijze omringd door statieven die zich uit het strakke keurslijf lijken te bewegen. De installatie roept vragen op over de mate waarin objecten onze manier van doen en laten beïnvloeden.

Korakrit Arunanondchai

With History in a Room Filled with People with Funny Names 4, 2017,
23 minuten, 28 seconden

De films van de Thaise filmmaker Korakrit Arunanondchai worden overduidelijk beïnvloed door de omgeving waarin hij is opgegroeid. Hij combineert animistische mythes met (YouTube) tutorials en persoonlijk documentatiemateriaal met videofragmenten die refereren aan de mondiale consumptiemaatschappij. De film With History in a Room Filled with People with Funny Names 4 toont verhaallijnen die onderling een associatieve relatie met elkaar aangaan. Het werk onderzoekt hoe onze persoonlijke ervaringen en herinneringen worden beïnvloed door technologie en hoe we – ook mét die technologie – in contact kunnen komen met een bezielde wereld.

Roger Hiorns

Beings, 2014-2018

De Britse kunstenaar Roger Hiorns maakt vaak gebruik van verrassende materialen als antidepressiva, een verpulverd vliegtuig, gekristalliseerd kopersulfaat en (delen van) het menselijk lichaam. Zijn werk heeft iets ongemakkelijks, omdat het speelt met menselijke angsten en onzekerheden. In de installatie Beings zoekt Hiorns naar een toekomstig mensbeeld waarin technologische en biologische onderdelen steeds verder met elkaar versmelten. De Beings zijn antropomorfe vormen die met gevonden materialen vluchtig in elkaar zijn gezet. We herkennen onszelf in hun imperfectie en groezeligheid.

Johannes Paul Raether

Transformellae ikeae – Constructing The Bio-Techno ReproTribe, 2016

De kunstpraktijk van Johannes Paul Raether bestaat uit woekerende verhalen uit onbekende werelden. In de loop der jaren omvatten zijn installaties een groeiend aantal geconstrueerde identiteiten, soorten die lijken af te stammen van onder andere heksen. Centraal in zijn werk staan Transformalors, Avataras, AlterIdentities of SelfSisters die op verschillende locaties in de openbare ruimte opduiken en verhalen onderzoeken, onderwijzen en vertellen. Kleurrijke wezens, samengesteld uit alledaagse objecten, bespreken onderwerpen als bio- en reproductie industrie, geglobaliseerd toerisme of de occulte bestanddelen van hedendaagse technologie.

Alleen tijdens Dutch Design Week 2018

Server Demirtas

Koro/Choir, 2015

De Turkse kunstenaar Server Demirtas maakt al sinds eind jaren negentig mechanische, robotische, sculpturen die hij zelf ‘mechanical fictions’ noemt. Binnen zijn werk en de onderwerpen die hij aansnijdt kiest hij er vaak voor bepaalde repetitieve handelingen te reconstrueren, zoals een vrouw die opkijkt vanuit een overpeinzing, of de houdingen van een slapend kind. Hij is geïnteresseerd in de emotie die deze bewegingen kunnen oproepen bij de kijker. Bij Koro/Choir koos de kunstenaar overduidelijk voor seksueel getinte handelingen.

Mytenga Dolls BV

Robin, Nederlands sprekende seksrobot, 2018

Seksrobots zijn hot. Zo heeft de Verenigde Staten de seksrobot Harmony ontwikkeld, maar ook China timmert hard aan de weg binnen deze tak van robotica. Op ROBOT LOVE presenteert Mytenga de allereerste Nederlandssprekende seksrobot van Chinese makelij. Robin, de naam van deze seksrobot, staat gedurende de tentoonstelling in de speciaal voor 18+ bezoekers ingerichte ruimte Robot Sex. Daar kunnen bezoekers - op veilige afstand - zien waartoe Robin in staat is en haar huid voelen. Ook speelt Robin een hoofdrol in het Kort Geding tussen een Bordeelhoudster en een Seksrobot (onder leiding van Giep Hagoort).

Kiiroo

The Fleshlight Launchâ„¢, 2018

Het Nederlandse bedrijf Kiiroo ontwerpt en ontwikkelt luxe plezierproducten voor volwassenen. Hun teledildonische seksspeeltjes zijn interactief en zorgen voor haptische seksuele ervaringen voor zowel mannen als vrouwen. De Fleshlight Launch™ is een door Kiiroo ontwikkelde computergestuurde masturbator die kan worden verbonden met de virtuele wereld. Zo kun je - waar ook ter wereld - contact leggen met je partner (er zijn ook koppelsets te koop) of je kunt je Fleshlight Launch™ ervaring verrijken aan de hand van videomateriaal of Virtual Reality. Aan de hand van deze nieuwe technologieën zorgt Kiiroo voor seksueel (samen)spel binnen handbereik.

Ine Poppe

Talking to PIP, 2018
Werk in opdracht van stichting Niet Normaal

Schrijver en kunstenaar Ine Poppe ontwikkelde met Marc Buma en Bart Roorda chatbot PIP. Een chatbot is een computerprogramma waarmee je, via het toetsenbord, een gesprek kunt voeren. PIP heeft een bijzondere en duidelijke missie: onderzoeken of mensen van robots over liefde kunnen leren. Op de ROBOT LOVE website heeft PIP met bezoekers geflirt, over liefde gesproken en misschien zelfs wel de liefde aan iemand verklaard. Wanneer chatters toestemming gaven, werden de gesprekken opgeslagen. Een deel van die gesprekken is als audiowerk te beluisteren op de tentoonstelling. Wie wil kan nog steeds een gesprek voeren met Pip via www.robotlove.nl (PIP spreekt alleen Engels).

Patrícia J. Reis

Underneath the skin another skin, 2016

In de multimedia-installaties van Patrícia J. Reis wordt de bezoeker verleid tot een intieme en lichamelijk interactie met geavanceerde techniek. Zo ook in de installatie Underneath the skin another skin. Neem plaats op een van de objecten, zet de koptelefoon op en sluit je ogen. Het ritme van deze multisensorische stimulatie is zo op elkaar afgestemd dat – ook al heb je je ogen gesloten – er toch bepaalde geometrische patronen in beweging en kleur op je netvlies verschijnen. Reis gaat in de installatie voorbij aan de visuele perceptie (die vaak het meest dominant is) en legt de nadruk op hoe we ons via andere zintuigen een beeld van de wereld kunnen vormen.

Suzanne Posthumus

iObject: Rihannah, 2016-2018, 8 minuten, 22 seconden

iObject: RiHannah verwijst naar het werk van de avant-garde kunstenaar Marcel Duchamp Étant Donnés (1946-1966) en de kritische reactie hierop van feministisch kunstenares Hannah Wilke. Om de regie over het vrouwelijk lichaam terug te winnen maakte Wilke twee naaktfoto’s van zichzelf in dezelfde positie als op het schilderij van Duchamp die ze I Object: Memoirs of a Sugargiver noemde. Suzanne Posthumus vraagt zich af wat deze werken betekenen in de huidige selfie-cultuur waar vrouwen meer dan ooit tevoren hun imago creëren, gebruiken en soms expliciet seksueel exploiteren. Door de hoofdletter van de titel in een i om te zetten, refereert ze aan hoe ook zij achteloos haar lot als product van het Apple-tijdperk ondergaat.

ROBOT LOVE

ROBOT LOVE is een grootschalige, internationale kunsttentoonstelling over de liefde tussen mens en robot. Met Cyborg Catwalk, installaties, film, dans, performances, workshops, lezingen, conferenties. Van 15 september t/m 2 december 2018 in de Campina Melkfabriek in Eindhoven.

Download persfoto's
Download